boekenpareltjesavond

Tot onze grote spijt moeten we de Boekenpareltjes-avond uitstellen. Wij zijn ervan overtuigd dat deze avond beter tot zijn recht komt bij meer aanmeldingen, zodat er veel interactie en herkenning tussen de deelnemers ontstaat. Binnenkort prikken we een nieuwe avond. Deel je ons enthousiasme? Hou dan de agenda, facebookpagina of twitter in de gaten. En zegt het voort!

 

Kinderboekenweek! Maar hoe zit het eigenlijk met de boeken over kinderen? De boeken voor de ouders?

Het wemelt van de opvoedboeken. In de vele gesprekken met ouders in de winkel bij Quist bespeurden ze dat ouders soms niet weten waar ze het zoeken moeten. In de kindercoachpraktijk Ekkomi merkte ik dezelfde behoefte op. Daarom bespreek ik regelmatig een boekenpareltje hier op mijn blog. We bundelen we onze krachten in een boekenpareltjes-avond.

Wij presenteren dan een mooie selectie boekenpareltjes, met de inhoud :

• emoties
• praten met je kind
• rust kunnen vinden
• dyslexie
• hooggevoeligheid
• slapen

Ik geef advies en laat je met al je zintuigen de principes van de boeken beleven. Het belooft een interactieve avond te worden, waarna je thuis praktisch aan de slag kunt.

Dit alles vindt plaats in het sfeervolle café Helene, onder het genot van koffie en een stukje zalige taart. Na afloop drinken we een glas wijn. Dan is ook nog ruimte voor het aanschaffen van de besproken boeken en individuele vragen aan de mij.

 Deze avond kost €12,50 koffie, taart en wijn inbegrepen. Kaartjes zijn te koop bij Quist, Fortuinstraat 24, 4611 NP Bergen op Zoom. Reserveren kan ook via mail: matty@ekkomi.nl. Ik vind het leuk als je dit berichtje doorstuurt naar anderen geïnteresseerden. Je kunt ook eens op mijn facebook-pagina kijken en liken. Dan krijg je een paar keer per week een leuke link, quote of tip in je tijdlijn.

 

rozen voor de juf

Dit is weer een bericht speciaal voor de kinderen. Een voorleesverhaal. Roep ze er maar bij!

Ken je Molly al? Molly kan jou helpen, als je ergens mee zit. Want Molly kent heel veel kinderen die ook ergens mee zitten. En jij krijgt te horen hoe ze dat hebben opgelost. Zodat jij dat misschien ook kan gebruiken. Voor jezelf, of voor iemand anders. Molly heeft ook al een ander verhaaltje. Dat kun je hier lezen.
 

‘Goedemorgen juf Jet!’ ‘Goedemorgen Molly. ‘Is Meg al in de klas?’ “Nou kijk maar even, dan zie je het vanzelf.’ Meggie’s plek is nog leeg. Maar als ze door het raam van de klas naar buiten kijkt ziet ze Meggie aan komen lopen. Ze kijkt verdrietig. En boos zelfs een beetje. Haar papa heeft zijn hand op haar rug en een frons tussen zijn ogen. Als Meggie de juf een hand geeft bij de deur, ziet Molly dat de juf heel erg naar Meggie’s gezicht kijkt. Maar ze zegt er niks over. 'Wat heb jij daar mooie rozen in je haar! ’Juf Jet is dol op rozen. Dat weet Molly wel, want ze draagt bijna elke dag wel iets met rozen. Net als haar beste vriendin trouwens. Vandaag dus in haar haar. Meggie gaat zitten. Er kan nog geen lachje vanaf. Ze zegt niks en kijkt naar haar tafel. De juf doet de deur dicht en ze gaan aan het werk.

 ‘Meg, wat is er? Je kijkt verdrietig en je zegt helemaal niks.’ vraagt Molly als ze in de pauze naar buiten lopen.  Meggie zucht. Molly weet dat Meggie het wel zal vertellen daarom wacht ze rustig af terwijl ze naast haar loopt. En jahoor... Na een paar zuchten kijkt Meggie haar aan. Met grote traanogen. ‘Ik weet het eigenijk niet Mol. Maar ik heb altijd zo’n buikpijn in de ochtend.’ ‘Maar je weet niet hoe dat komt?’ 'Nee , ik weet niet hoe dat komt. Ik weet wel dat het alleen op schooldagen is.’ Daar komt juf Jet net aan. 'Hee, Meggie, mag ik je wat vragen over wat ik je net hoorde zeggen?’ ‘Wat dan?’ ‘Je vertelde net dat je zo'n pijn in je buik hebt. Kun je mij vertellen hoe die pijn eruit ziet?' Meggie kijkt  haar juf met een gek gezicht aan. 'Maar ik voel het alleen maar. Ik zie het niet hoor!' 'Nee, dat weet ik wel. Maar als je het wel kon zien, hoe zou het er dan uizien?' 

'Begin maar eens met aanwijzen waar je het voelt. ' Meggie wijst naar een plekje op haar buik. Als de juf daarna vraagt hoe groot het is en welke kleur en vorm het heeft  vertelt Meggie van alles over de buikpijn. En de juf blijft er vragen over stellen. ‘Jee, Meg dat je dat zo goed weet! ’zegt Molly als  ze naar binnen lopen. 'Ja, nou hè!' zegt Meggie met een voorzichtig lachje.

Onder het werken gaat de juf bij Meggie aan tafel zitten. Ze zitten zacht met elkaar te praten. Als juf wegloopt ziet Molly ziet dat Meggie haar kleurpotloden pakt. Ze tekent met het  puntje van haar tong uit haar mond een prachtige rode roos. Ze is er best lang mee bezig maar de juf zegt er niets van als ze langsloopt. ‘Ik vind hem echt heel mooi’ zegt Molly terwijl ze naar de rekenkast loopt. Meggie kijkt haar glunderend aan. ‘Ja hè. Deze roos komt  in mijn buik. Op de plek van mijn pijn.' ‘Maar waar is je pijn dan?' ‘Die heb ik samen met de juf weggegooid. Daarna heb ik het plekje gepoetst en nu kan deze roos er dus in.’ Molly vindt het best een beetje raar. Maar ach, wat maakt dat uit. Als het Meggie maar helpt.

‘Goedemorgen juf Jet!’ ‘Goedemorgen Molly.' ‘Is Meg al in de klas?’ “Nou kijk maar even, dan zie je het vanzelf.’ Meggie zit op haar plekje naar haar tekening te kijken. Op het bureau van de juf staat een vaasje met rozen. Zelfgemaakt. Die kunnen maar van één iemand zijn.

begin bij jezelf

illustratie: http://www.nieuwwij.nl/

Toegegeven, ik hou me weinig bezig met politiek. Natuurlijk ga ik stemmen en weet ik in grote lijnen waar partijen voor staan. Maar bij lijsttrekkersdebatten zap ik door. Er komt stiekem toch genoeg voorbij om te beoordelen dat dat niet aan mij besteed is.

Als mensen een discussie met elkaar hebben, kan ik bijna niet anders dan mijn hoe-communiceer-je-met-elkaar-oren opzetten en let ik erop of iedere spreker het bij zichzelf houdt door te benoemen wat

• hij waarneemt
• dat met hem doet, waar het hem raakt
• hij nodig heeft
• hij kan bieden

Ik hoor volwassenen elkaar beschuldigen van allerlei zaken, ik zie dat ze met vingers naar elkaar wijzen. Ik raak er mistroostig van. Zijn dit nou de bestuurders van ons land, onze rolmodellen? Ik zou graag zien dat de mensen die ons land besturen zichzelf als rolmodellen presenteren, ook in de communicatie met elkaar. Dat ze het in discussies of debatten bij zichzelf houden. Elkaar uit laten spreken en op elkaars vragen reageren. Dat ze de inhoud van hun verkiezingsprogramma's, hun plannen aan ons laten horen.

Wat kan ik bijdragen? Nou, ja, ehh.. Ik kan ervoor zorgen dat de kinderen bij mij in de klas en de praktijk de communicatie-vaardigheden kennen. Ik kan ze het goede voorbeeld geven in de hoop dat ze mij volgen. En misschien komt het dan toch alemaal nog best goed. Toch in ieder geval over een jaartje of twintig, dertig... Maar dat is toch alvast een stap in de goede richting! Doe je mee? Met je kinderen thuis of in de klas?

weer naar school

bron foto: Erin Hensley

In het zuiden van Nederand gaan de scholen weer beginnen. Pittige, spannende tijden voor de kinderen en de ouders! Nieuwe juf of meester, misschien zelfs een hele nieuwe klas. Terug in het ritme en een hoop te leren weer. Of kinderen nou staan te popelen of te stribbelen, het is fijn voor ze om al het nieuwe een plaatsje te geven in hun hoofd. Het is goed om vooruit te kijken en doelen te stellen. Dat geeft richting aan het werken. En jij kunt ze daar als ouders of als leerkracht bij helpen met deze weekkwebbel.

Op school leer je veel. Het grappige is dat je in je vakantie stiekem ook heel veel leert. Wat heb jij geleerd in de vakantie? Wat daarvan zou je in je hoofd mee kunnen nemen naar school? Hoe ga je dat doen en hoe ga je dat gebruiken? Nu je in je nieuwe klas zit, kun je gaan vergelijken. Vertel eens, wat vond je in je oude klas leuker? En wat vind je juist leuker in je nieuwe klas? Wat ga je dit jaar anders doen dan vorig jaar? Wat heb je daaraan? Hoe ga je dat doen? Waaraan kun je merken dan je nu echt een (...) egroeper bent? Denk je dat anderen dat ook merken? Wat wil je dit jaar allemaal leren?

Een weekkwebbel; luchtig kletsen met een beetje diepgang over waar je van baalt, wat je hebt meegemaakt, waar je van droomt of wat je bezighoudt. Meer weekkwebbels kun je vinden als je op het label 'weekkwebbel' bovenaan de pagina klikt.

woorden om in te kleuren

bron foto: inkleurbehang

Gisteren zat ik op de fiets, een tegemoetkomer reed me voorbij en deed me aan iemand denken. Een vriendinnetje van vroeger. Ik mijmerde terug in de tijd en vroeg me af wat het was dat ons uit elkaar had gedreven destijds. Oja, het kwam door iets wat haar moeder had gezegd. Over mij. En jee, wat waren haar woorden krachtig.

In de brugklas zat ik toen ik met haar speelde. Als ik foto's terug zie van toen zie ik een meisje met een brilletje, voorovergebogen schouders en een veel te bescheiden blik. Zij was mijn evenbeeld. We hadden dezelfde brillen, dat vonden we reuzegrappig. Op school waren we veel samen, in onze vrije tijd zagen we elkaar weinig. Maar die ene keer was ik bij haar thuis geweest. De volgende dag zei ze me dat haar moeder vond dat ik een slechte invloed op haar had. Met deze uitspraak maakte zij een tekening in mijn hoofd. Een tekening van een 'Evil Matty'.

In de zomervakantie van de eerste naar de tweede  maakte ik met andere vriendinnen een sprongetje in mijn ontwikkeling; de schouders werden gerecht, het brilletje steeds vaker af en ik keek al wat trotser de wereld in. Toen ik haar na de zomervakantie weer zag was die spiegel tussen ons verdwenen. Tegenover mij stond iemand met wie ik mij niet meer kon identificeren. En wat ik toen heb gedaan, daar ben ik niet trots op: ik heb haar laten vallen als een baksteen.

Eigenlijk ging het heel makkelijk, want zoals ik al schreef: de tekening van mezelf als slechterik zat al in mijn hoofd. Ik hoefde het alleen nog maar in te kleuren. Dus ik pakte mijn allerlelijkste kleurtjes en ging aan de slag. Met het mantra 'ik heb een slechte invloed op jou' als drijvende kracht en pijnverzachter voor mezelf. Volgens mij heb ik haar vooral genegeerd. Maar het kan ook zijn dat ik alle streken heb weggestopt... Hoe dan ook, ik heb de woorden van haar moeder waargemaakt.

De woorden die je uitspreekt zijn machtig. Woorden zetten een beeld neer en kunnen kinderen daarmee naar iedere positie lokken. Naar verdorven uithoeken, maar gelukkig ook ook naar beminde oorden. Ga maar eens voor jezelf na naar welke positie woorden jou wel eens gelokt hebben. Denk daar eens aan als je over of tegen je eigen kind praat. Zet een positief beeld neer. Zoek samen met je kind naar potloden in de prachtigste kleuren. En geef zo je kind de kans om te worden wie hij diep van binnen is.

het kletsboek!

Psst, kom eens dichterbij, ik ga je een geheim vertellen...

Ga er maar eens goed voor zitten want mijn grootste of toch in ieder geval eerste inspiratiebron staat op het punt om onthuld te worden. Met dit boek is het allemaal begonnen. Met dit boek is mijn weekkwebbel-fonteintje gaan stromen.. Dames en heren, ik vraag hier een daverend applaus voor HET KLETSBOEK!

Toen ik dit boek een jaar geleden voor het eerst in handen kreeg, zag ik het meteen voor me: ouders en kinderen die échte gesprekken hebben over wat er zich in hun hoofden afspeelt. Gelijkwaardige discussies aan de keukentafel over onderwerpen waar iedereen over mee kan praten. Verbinding door gedachtewisseling. Daarmee was de fontein-kraan geopend en dat heb jij geweten; de weekkwebbels vonden acuut en massaal hun weg naar dit blog.

In dit hartveroverend boek staan ernstige, lollige en betekenisvolle vragen en lijstjes die kinderen en grote mensen samen kunnen beantwoorden. De linkerpagina is voor een kind en de rechterpagina is voor een volwassene. De vragen zijn veelzijdig en eenvoudig in te vullen. De lay-out is gezellig en divers. En als alles besproken en ingevuld is heb je een geweldige herinnering voor later.

Het is alweer een hele poos geleden dat ik het laatste weekkwebbelbericht heb geschreven. En er zullen er vast nog meer komen. Ik kan dat niet voorspellen. Mijn hart bepaalt dat, en mijn hoofd en handen volgen daarin. Maar voor iedereen die er geen genoeg van kan krijgen, die elke dag weer hoopvol op dit blog klikt is het Kletsboek! een echte aanrader. Bovendien heeft het Kletsboek! nog eens een leuke eigen website.

Enne, niet doorvertellen hè... (Maar alleen als je belooft dat je nog wel gewoon bij mij langskomt.)

take a walk on the wild side

Er is een kunst, die ik wil leren beheersen. Kinderen zijn er sterren in, doen het als het kan de hele dag. En dat is spelen. Spelen haalt je pantser naar beneden en laat zien wie je bent. Dat maakt het misschien wel zo moeilijk voor volwassenen. En zo waardevol voor kindercoaches en -therapeuten. Maar ook buiten de praktijk helpt spelen kinderen met het ontwikkelen van allerlei levensvaardigheden: experimenteren met gedrag en reactie, verwerken van emotie en samenwerken. Om kinderen de kans te geven om daarin te groeien, is het prettig als de de ruimte krijgen om te spelen.

Natuurmonumenten schepte een mogelijkheid om kinderen een 'walk on the wild side' te laten nemen door een paar weken geleden een nieuwe natuurspeeltuin te openen op Tiengemeten, een piepklein eilandje in Zuid-Holland. Dat wilden wij beleven! En toen we op de uitnodiging zagen dat er een ukkie-eiland was, waren we al bijna onderweg. Omdat het eiland Tiengemeten autovrij is, er wonen dan ook maar elf mensen, gaat iedereen over met het pontje. En alleen daarop al wemelt het van de kinderen die avontuur ruiken. Wat een sfeer! Ik was al verliefd op het eiland, nog voor ik een voet aan wal had gezet.

bron foto: natuurmonumenten

Eenmaal op het paradijs is het een paar minuutjes lopen naar De Speelnatuur, voor een paar euro ben je binnen en kan het uitleven beginnen. Er staat een flink aantal kranen op het terrein, dat zo groot is als wel negen voetbalvelden. En dat is hard nodig, want vies worden mag, het wordt zelfs aangemoedigd. Het barst van de poeltjes die met hun vlotten, bruggetjes en kuipjes uitnodigen om te spelen. Hoe fijn is het om Floddertje-vies kennis maken met de natuur door hutten te bouwen van wilgentakken, vlotvergaderingen te houden op de heuvel of  kruip-en-sluiptochten uit te zetten? En hoe zalig is het om dat aan één van de vele picknicktafels te aanschouwen? En daarna samen brood roosteren in de vuurplaats. Just a perfect day.

bron foto: natuurmonumenten

En ja, ook ons eigen modderkruipertje ravotte in de beekjes op het ukkie-eiland. En omdat wij weten dat modder door de bacteriën die erin zitten helpt te beschermen tegen allergieën en astma en ook wetenschappelijk bewezen gelukkig maakt, bezagen wij dat alles met een nog grotere glimlach. En besloten wij: de Speelnatuur op Tiengemeten is Ekkomi-proof bevonden! Reken er maar op dat wij de bomen van deze ecologische speeltuin in de loop der jaren zullen zien groeien.

bron illustatie: natuurmonumenten